29 agosto 2012

dia 12 e 13: Pondicherry e despedida vanakkam 2012

Xa no noso penúltimo día de vanakkam ...o pasamos en Pondicherry, abraiadas co paseo marítimo da cidade, tamén nos da para percibir que o feito de ser colonia francesa fai que teña espazos máis occidentalizados...ata descubrimos unha cafetería con croissants!
Temos como anfitrioa a Jane, un luxo, a muller de Sagayaraj é  mestra de francés nunha escola e nos ensina  diferentes lugares de interese do lugar. Mentres tomamos algo nunha terraza o lado do mar temos con ela unha conversa , na que ela nos pregunta moitas cousas de Galiza e España.
de pondicherry viaxamos a cidade de Mahabalipuram tamén coñecida como Mamallapuram , un espazo do século VII, a 60 Km de Chennai, é declarado pola Unesco como Patrimonio da Humanidade no ano 1984. Este templo con vistas a Bahía e ata un faro, é un lugar de visitas continuas do que disfrutamos moito.
Para rematar visitamos a praia, ateigada de xente...e aínda que sen meternos de cheo no mar, entre empurrón e empurrón todas acabamos molladas, desfrutando da auga e a luz da praia...
Camiño xa de Chennai afrontamos a despedida, sen deixar de expresar na viaxe a experiencia persoal que supuxo o vanakkam para cada unha de nós. Ambal remata cunhas palabras que nos emocionan a todas.
Noite e despedida...marchamos co corpo e o espírito cheo de lembranzas, imaxes, logros, olores e persoas...

VANAKKAM!!!!!!

dia 11: Karaikal


Por fin coñecemos o lugar habitual de Sagayaraj en karaikal...imos a oficina na que nos atopamos cun grupo de mulleres de grupos de aforro, que a pesar de que o proxecto rematou , seguen activas. De primeira man puidemos coñecer o que supuxo para elas esta iniciativa de PDI e Implicadas tras vivir o desastre do tsunami. Ademais das axudas de emerxencia iniciais, puxéronse en marcha grupos de apoio escolar, obradoiros de capacitación laboral, apoio sanitario, grupos de xénero,...e a día de hoxe algunhas das mulleres beneficiarias dos grupos de aforro, comentan que o proxecto cambiou as súas vidas, xa que agora teñen formación e ata negocios propios que lles permiten vivir mellor a elas e as súas familias. A día de hoxe seguen funcionando os grupos de aforro e tamén unha formación en costura.
Tralo encontro paseamos por karaikal e sentimos o diferente que e estar en Tiruchipalli, máis urbana do que é estar nunha aldea de costa como karaikal.
Na praia, non deixamos de pensar nas ganas que temos de meternos na auga,...algo prohibido aquí pola perigosidade das correntes...
xantar e de novo rumbo a Pondicherry

Vanakkam!

dia 10: consellos de suburbios


No noso derradeiro día na oficina de PDI en Tiruchipalli , temos un encontro co grupo do Consello de suburbios. Este consello está composto por persoas que veñen dos diferentes proxectos: grupos de aforro e axuda mutua, grupo de voluntariado de xénero, de persoas con minusvalía,...
O consello reúnese periodicamente e deciden aspectos que teñen un cariz máis oficial, como pode ser ir a solicitar necesidades o goberno municipal.
A organización e xestión a levan a partir da elección duns cargos de representatividade, e o fan de maneira sinxela e de consenso; a xente proponse para os cargos e se decide si se secunda ou non. Todos os conflitos os resolven en base a propia filosofía do resto de grupos; de maneira auto organizada e con diálogo e participación.
O rematar a xuntanza entre facer as malas, xantar e despedida das Bobby agasállanos facéndonos nas mans tatuaxes de xena,...cada un máis fermoso e especial.
Nos últimos momentos de estancia nas oficinas nos despedimos con cariño e moito agradecemento as persoas traballadoras de PDI que coidou e nos amosou o seu traballo nestes días con paciencia, xenerosidade e coidado...Grazas a cada unha e cada un deles...
De novo na furgo, emprendemos camiño a Karaikal a coñecer o proxecto xa rematado  de Desenvolvemento tras o Tsunami.
Chegamos xa de noite, pero iso non nos impide dar un paseo pola praia e xa poder intuír o que é karaikal e as súas xentes..
Vanakkam!!

dia 8 e 9 : Ercaud-Tiruchipally


Hoxe visitamos a estación de montaña de Ercaud...por primeira vez na India sentimos frío de verdade!. Algunhas do grupo tamén din que neste lugar das montañas perciben o lonxe que están da casa.
Ercaud é un lugar especial, a subida na furgoneta pola montaña agasállanos cunha paisaxe fermosa e chea de  monos que rodean a estrada.
Chegamos na noite e podemos pasear polo pobo que nos transmite tranquilidade e moita paz.
Despois de durmir tapadas coa sensación de frío, e un almorzo no hotel que nos hospedamos imos visitar un miradoiro que o estar o ceo ateigado de néboa non nos permite gozar das vistas en todo o esplendor que se intúe.
Visitamos tamén o Rose Garden, un espazo natural con centos de especies vexetais especiais e no que nos atopamos con moitas mulleres que traballan nel.
Rematamos a visita nunha lagoa en pedaletas!!!!
De novo a furgo e de regreso a oficina en Tiruchipally


Vanakkam!!!

15 agosto 2012

Día 7: Salem


Até hoxe todas as visitas foran en Tiruchy, quer na oficina de PDI, quer nalgunha casa nos suburbios. Hoxe (13/08/2012) saímos cedo para a nosa primeira visita directamente relacionada co infanticidio feminino. Tras catro horas de autobús, chegamos a Salem, onde PDI leva a cabo dous proxectos relacionados coa prevención da sida e co infanticidio, auspiciados pola Fundación Bill e Melinda Gates e Implicadas no Desenvolvemento, respectivamente. 

Nas oficinas de PDI recibíronnos varios grupos, cos que tivemos tres sesións: primeiro, coas traballadoras do Programa de Eradicación do Infanticidio Feminino, despois coas beneficiarias (mais e fillas) dos programas de axuda mutua e de xeración de renda e, finalmente, con beneficiarias que deron unha filla en adopción. Ter un fillo varón é causa de prestixio social e cando unha parella tivo dúas ou máis fillas existe a posibilidade que rexeiten unha nova nena, de aí o risco de infanticidio ou adopción ilegal.

O persoal de PDI (8 traballadoras de rúa, 2 asesoras e 1 coordinadora), co apoio de  Implicadas no Desenvolvemento, traballa na prevención do problema e na redución do infanticidio e feticidio femininos mediante metodoloxías como: diálogo e a comunicación interpersoal coas mulleres e familias en situación de risco, tanto antes como despois do parto, para conseguir sensibilización en cuestión de xénero e para asesoralas e informalas sobre as alternativas que teñen antes de recorrer ao infanticidio, das que na maioría dos casos non son conscientes pola falta de información; actividades de capacitación laboral e grupos de aforro para propiciar o empoderamento social e económico das mulleres da comunidade; a creación de clubes de xénero mixtos de adolescentes para promover a igualdade entre mozos e mozas; ou teatro de rúa para sensibilizar a comunidade en xeral sobre temas como a igualdade de xénero ou os matrimonios precoces (casan a partir dos 13 anos). De feito o ano pasado Luís Tosar participou como formador teatral voluntario para montar unha peza de teatro, que traballase sobre esta problemática.

O Centro de Apoio a Mulleres conta con dúas voluntarias que dan asesoramento e educación legais sobre problemas que as mulleres conciben como algo normal: violencia de xénero, privación do dereito á propiedade, etc. O goberno tamén dispón de programas para frear o infanticidio e o feticidio femininos, como unha conta no banco con unha dotación que a nena poderá cobrar no momento de ir á universidade, planificación familiar gratuita, fogares de adopción (berces) no caso de que a familia non chegue a aceptar a nena, etc. 

En definitiva, o obxectivo é eliminar o risco de infanticidio ou feticidio femininos, ou sexa, conseguir a aceptación da nena por parte da familia (e, cando esta non é posíbel, a adopción legal).  O resultado de todo este traballo é cuantificábel: en 2007 había 827 nenas menores de 6 anos por cada 1000 nenos, ao paso que en 2011 o número de nenas era de 972. 

Foron unhas sesións moi longas, nas que tivemos oportunidade de facer moitas preguntas sobre as súas vivencias, e de entendermos moitas cousas. A todas nos resultou moi emotivo escoitar das beneficiarias como o programa lles dera moito apoio emocional e confianza en si mesmas, xa que as traballadoras moitas veces son as únicas persoas da súa contorna que se preocupan de escoitalas e de velar pola súa saúde, a súa nutrición, e os seus coidados durante a gravidez. 

Finalmente tamén coñecemos o persoal do segundo proxecto (non financiado por  Implicadas no Desenvolvemento, pero tamén moi interesante), dirixido á prevención de doenzas de transmisión sexual (principalmente o VIH) na comunidade gai e transxénero e a aumentar a calidade de vida en xeral e a autoestima deste colectivo. A homosexualidade non só non é aceptada socialmente na India senón que ademais é delito, polo que os gais son vítimas de estigma e discriminación social, educativa e laboral, polo que moitas veces a prostitución é a única alternativa que teñen á mendicidade. De novo, a metodoloxía é, após a identificación das persoas albo, a comunicación interpersoal para informar e motivar para que se sometan a análises e tratamentos na clínica de PDI, a distribución gratuíta de preservativos, etc. 

Chocounos a diferente concepción sobre cuestións de identidade que teñen os gais que coñecemos: identificábanse coa categoria/denominación de “transxénero” (máis pretixiosa para eles que “gai”) e mesmo, segundo puidemos entender, identificábanse co sexo feminino polo feito de (ou para poder) manter relacións con outros homes. De feito, parte do labor do proxecto é incidir na distinción entre identifidade de xénero e orientación sexual, e facer que entendan que non teñen que deixar de ser homes polo feito de manter relacións con outro home.

Vanakkam!

14 agosto 2012

Dia 6. De Excursión


Despois do almorzo e de prepararnos coas nosas mellores galas, vestidas co churidar e co bindi na fronte, estábamos listas para coller un autobús diferente ao “butterfly” e comezar tamén un día diferente. Chegou o día da excursión!!
Despois dunha hora de viaxe, chegamos ao templo de Thanjavur. Antes de entrar puidemos paliar a calor cun saboroso coco verde. No templo puidemos ver a impresionante arquitectura que poderedes apreciar nalgunha foto.

Acompañadas por Ambalabanan e Sagayaraj visitamos o templo, onde participamos dun ritual propio hinduísta, e despois puidemos coñecer algo máis da relixión, ao mesmo tempo que resolveron as dúbidas e curiosidades que tiñamos acerca do tema.
Xa na saída fomos visitar un elefante, nerviosas e emocionadas coa idea de que nos podía comer, xa que nese momento era a súa hora do xantar. Puidemos sacar unha foto coa súa trompa na cabeza sen ningún percance, todas seguimos vivas!!! aínda que non nos puidemos librar dalgunha que outra baba. Que grande, bonita e boa era a elefanta!!
Chegada a hora do xantar, dirixímonos a un hotel, onde nos deleitaron cunha gran comida típica da India, diferentes salsas onde non podía faltar o arroz con chapati e outros pans tan ricos do país.

Rematada a xornada volvemos para a casa, despois de pasar un gran día.
Aínda queda moita noite por diante…

Vanakkam!

12 agosto 2012

Dia 5: as cativas: o futuro da India!


Hoxe dedicamos o día a coñecer os proxectos que está a levar a a cabo PDI coas nenas e nenos nos diferentes suburbios da comarca.
Na primeira visita coñecemos a escola de tránsito para nenas e nenos traballadoras/es. Esta escola está a ser unha oportunidade para as crianzas que se vían obrigadas a traballar, xa dende moi novas, para axudar á economía familiar. Isto supón unha oportunidade xa que os apoian para que solventen os déficits que presentaban por este motivo, podendo con posterioridade acceder á escola normalizada. Contáronnos que ademais da formación nas diferentes materias tiñan actividades como a danza e o canto, coas que nos deleitaron: unha das nenas bailou para nos una fermosa danza o estilo cine Tamil Nadu. Unha de nós foi agasallada por Alex con un debuxo feito por el.  Deixamos a escola emocionadas polas vivencias destas nenas e nenos e pola súa alegría e esperanza no futuro que nos transmitiron.
Á volta a casa paramos na casa dunha muller emprendedora que elaboraba e comercializaba produtos de hixiene feminina. Puidemos mercar de novo: xabóns, incensos, especias… para quen serán? A muller ensinounos o seu fogar e tratounos de novo con moita hospitalidade, como xa nos teñen acostumados.
Despois dunha exquisita comida elaborada por Bobi e Sagayaraj, na que ademais da acostumada comida india se incluían patacas fritas para que nos sentísemos como en casa. Como sempre agradándonos! Partimos para outra escola, neste caso tratábase dunha escola de apoio gratuíta, á que acoden as nenas e nenos do suburbio. Rodeadas de intensas miradas infantís, escoitamos os emocionados relatos nos que nos contaban cal era a profesión que queren desempeñar de maiores: científica, enfermeira, policía, representante do distrito, político… Foi impresionante a súa madurez para recoñecer as dificultades coas que conta a súa familia e a súa implicación para mellorar esta situación.
Destaca o labor da mestra que cun alumnado de trinta e cinco nenas/os de diferentes idades consegue acadar importantes obxectivos, ademais de telas/os encantadas/os.
Acompañadas de Bobi, seguimos vagando polas rúas e comprando algún que outro agasallo.
VANAKKAM!


 

11 agosto 2012

Dia 4: traballo admirable!



Hoxe empezamos a mañá cun xantar con pooris (outro típico pan indio…)
Na primeira parte da xornada atopámonos na oficina co grupo de usuarias do Centro de Atención ás Mulleres, dirixido por Jaibaby.
Contáronnos os casos polos que acudiron o centro, desde temas de violencia de xénero a outros de acoso escolar, mediacións por abandonos ou problemas de herdanza por seren mulleres. O que máis nos chamou a atención do traballo do Centro é a incrible aceptación e emprego que a comunidade fai del. Hai casos nos que acode xente que vai por outras persoas ou logra que as mulleres afectadas acudan. Logo Jaibaby, directora do Centro, contounos como funciona, e que ela soa nos últimos dous anos atendeu 82 casos, ademais de ter un teléfono que atende as 24 horas do dia!, algo impensable en Galiza. A maioría dos casos logran resolvelos directamente ou ben derívanos á policía, pero cando sucede isto  Jaibaby fai o seguimento das tres vistas que se requiren facer. Todas quedamos abraiadas co labor e a entrega dela ao centro.
Ao rematar, despedímonos de María, a presi, con quen tivemos a sorte de compartir este Vanakkam ata hoxe, sniff…
Despois compartimos o xantar tamén xa con Bobby, coordinadora do programa da sida, e que tivemos a sorte de que nos acompañara toda a tarde.
Xa entrada a tarde tivemos a nosa primeira visita turística ao Templo de Rock Fortl dedicado ao deus  Ganesha , e que para chegar ao seu cumio tivemos que subir moitas escadas… moitas!!!, pero valeu a pena porque o que nos esperaba era unha vista sobre toda a cidade de Tiruchirapally. Alí puidemos sentar nas rochas e desfrutar da vista, a brisa que corría e a tranquilidade de estar nesas alturas.
Para rematar o día, Sagayaraj, con todo o mimo e paciencia que o caracteriza acompañounos xunto con Bobby por diferentes tendas tradicionais onde puidemos mercar  agasallos que seguramente serán para algunhas das persoas que estades a ler esta crónica!
Por fin de volta na nosa casiña aquí en Trichy… ducha, cea, enzoufarnos de repelente de mosquitos!
Vanakkam!!!

10 agosto 2012

DÍA 3 VANAKKAM: traballando pola igualdade!


Comezamos o día cun gran almorzo cortesía de Sagayaraj que nos deu a forza e a enerxía para afrontar a mañá cunha reunión coas e cos voluntarias/os  de xénero. A quedada foi na oficina de PDI. Despois dunha breve presentación comezamos a indagar no labor que desempeñan: mediación en diferentes conflitos no ámbito familiar. Acudiron tamén dous homes que realizan este labor, ofrecendo así un modelo de conduta cara ao resto da comunidade, aínda que o máis novo, no seu comezo, foi obxecto dalgunha que outra burla por parte dos seus iguais. Ao mesmo tempo, mostraban moita curiosidade acerca da nosa forma de vida e da nosa percepción do mundo, facendo preguntas acerca de se tiñamos algún prexuízo cara á poboación musulmá, como vivían no noso país, e algunha outra, xa que as mulleres non eran quen de identificar se estábamos casadas ou non, e isto presentáballes dúbidas. Todo isto coas dificultades propias dunha dobre tradución con intérpretes, polo que coidamos que se quedaron moitas cousas no camiño.

Chegada a hora do xantar, no que seguimos o ritual propio da India, sentados no chan, comendo coas mans e descalzos, xa que se considera de mala educación comer calzado. Como non, no menú non podían faltar nin o arroz nin ese gusto polo picante tan propio da cultura culinaria do país.

Entre os bucinazos das  motos, os rickshaws (especie de moto-taxi), as bicicletas e demais vehículos, dirixímonos dentro dun caos organizado cara ao suburbio onde nos esperaban un grupo de voluntarias/os de xénero para seguir profundando no tema.  Deste encontro destacamos  a continuación do traballo realizado neste suburbio, no que so se interveu entre 2003 e 2007. Dende ese ano os grupos seguiron funcionando proporcionando continuidade e ganas de mellorar.

Un punto destacable das dúas reunións do día é a facilidade destas comunidades para lograr resultados positivos e cambios a moi curto prazo, algo impensable na Galiza.

Finalmente fomos a casa dunha empresaria local que fai incenso. Alí ensinounos o proceso de elaboración e puidemos mercar o produto. Quen recibirá este agasallo?

09 agosto 2012

DIA 2 VANAKKAM 2012: os inicios


Hoxe pola mañá acercáronse ás oficinas do PDI as representantes de varios grupos de aforro de diferentes zonas do distrito. Novamente puidemos oír de primeira man as súas experiencias e nesta ocasión fixémoslles preguntas máis concretas. Así, contáronnos que o grupo de máis longa duración contaba xa con dez anos de experiencia e o máis novo con seis meses. Sorprendeunos gratamente a boa man para a resolución dos conflitos xurdidos no seo do grupo, e o bo aproveitamento da formación proporcionada pola organización para a posta en marcha dos seus negocios.


Xa pola tarde reunímonos con algunhas destas mulleres nas súas comunidades, onde nos mostraron os produtos que elaboran e comercializan, como por exemplo saris, incienso, petiscos de moitas clases, produtos de limpeza, etc. todos eles artesanais.  Algúns incluso puidémolos probar. Que boas as empanadas!

Destacamos de esta visita o cambio que elas aprecian na súa vida cotiá como resultado da participación nos diferentes grupos de aforro, por exemplo poder ter máis facilidades para facer outras actividades ás que antes non tiñan acaceso, como ir ao banco, asistir ás reunións do grupo…, o que está fomentando tamén que as súas parellas adquiran novos roles no ámbito familiar.

Á noite fomos convidadas por Manimekalai (a muller de Ambal, o director de PDI) á súa casa, onde puidemos coñecer de primeira man a enriquecedora experiencia vital desta muller e o importante papel que desenvolve loitando polos dereitos das mulleres. Ao mesmo tempo puidemos degustar unha típica cea india na que fomos tratadas con moita hospitalidade  e, a verdade, sentímonos como na casa.

VANAKKAM!!!!!

DIA 1 VANAKKAM 2012: o encontro


O impacto da chegada á India foi diferente en cada unha, pero todas sentimos a emoción de vernos xa aquí e observar as cores, os ruídos, as xentes, os sabores, o caos… unha explosión para os sentidos.
No noso primeiro día de contacto co persoal  da organización PDI, coñecemos a maioría das que forman parte do Proxecto de Empoderamento de Mulleres. A xuntanza foi nas nas propias oficinas, coñecemos as persoas traballadoras e responsables dos diferentes proxectos, e brevemente nos contaron en que consiste o seu traballo, todo de campo, e con total claridade o labor feito.

En todos os proxectos sorprendeunos a claridade nos obxectivos e accións levadas a cabo tanto a curto, medio coma longo prazo. Outro dos datos que resaltamos é coñecer como nun dos traballos estase logrando a redución brutal de casos de transmisión de VIH en mulleres embarazadas, sendo fai anos Támil Nadu a zona onde mais transmisións había e agora despois do labor feito, pasou a estar xa no cuarto lugar de toda a India en número de transmisións.

Pola tarde, tivemos a posibilidade de visitar in situ tres grupos de aforro.
Co primeiro grupo asistimos á reunión ordinaria que facían, onde vimos como se concederon dous créditos a mulleres. Vimos o seu funcionamento, a ríxida xestión, o bo clima do grupo, e como algunhas delas resaltaban que desde que están no grupo de aforro fan cousas que non facían antes: saír da casa, ir ao banco, xestionar elas mesmas os cartos que solicitan, e participar e xestionar así activamente a economía familiar.

Na xuntanza cos seguinte dous grupos, cando nos estaban contando o funcionamento e  as características de cada un, desatouse unha choiva que a todas nos levou a pensar que sentimos o monzón!, aínda que varias das mulleres nos contaron que estaban moi contentas porque levaban moito tempo de seca e que nós lles leváramos a choiva coa nosa visita!

En definitiva despois deste primeiro contacto con PDI e as persoas traballadoras e usuarias quedámonos co fabuloso trato, o coidado e o mimo co que nos tratan, coa súa hospitalidade constante e o incrible traballo que se se está a facer.

E sobre a comida, algunhas están encantadas co picante e as especies, e outras intentámolo…
VANAKKAM!!!!!

16 abril 2012

Asamblea Xeral de Implicadas/os no Desenvolvemento

Prezadas compañeiras e compañeiros, 

Implicadas/os no Desenvolvemento ten o pracer de convidalas/os a participar na ASEMBLEA XERALDE SOCIAS E SOCIOS que terá lugar o vindeiro 21 de abril (sábado), ás 17:00h en primeira convocatoria e ás 17:30h en segunda, no Centro Sociocultural Fontiñas (Rúa Berlín, nº13, Santiago de Compostela), coa seguinte 

ORDE DO DÍA 

1. Lectura e aprobación, de ser o caso, da acta anterior 
2. Presentación da memoria de actividades 2011 
3. Presentación da planificación de actividades 2012
4. Renovación da Xunta Directiva 
5. Altas e baixas das socias/os 
6. Rolda aberta de intervencións En dita xuntanza sortearase unha fermosísima colcha de la, feita a man por dúcias de persoas que quixeron implicarse e colaborar.

Agradecemos de antemán a vosa asistencia, que a ser posible, rogamos nola confirmen escribindo ao seguinte enderezo electrónico: secretaria@implicadas.com

11 abril 2012

Precísase voluntariado para realizar actividades de sensibilización en Vigo


Implicadas/os no Desenvolvemento precisa voluntariado para a realización de actividades de sensibilización na cidade de Vigo.

Se eres unha persoa creativa, responsable, crítica e consciente das desigualdades norte-sur e de xénero, non o dúbides: CAMBIA DE PAPEL E FAITE VOLUNTARIA/O!!

Deixa fluir a túa SOLIDARIEDADE donando o teu tempo e as túas capacidades para concienciar á cidadanía galega de que outro mundo é posible.

Agardámoste!!  J

Se estás interesada/o contacta con: secretaria@implicadas.com